Aslında çocuk kitabı yazarlığını, öğretmenliğimin doğal bir devamı olarak görüyorum. Öğretmenlik hayatım boyunca çocuklarla kurduğum iletişim, onların dünyasını tanımam ve ihtiyaçlarını gözlemlemem bana pek çok hikâye için ilham verdi. Bir süre sonra yalnızca sınıfımdaki çocuklara değil, yazdıklarım aracılığıyla çok daha fazla çocuğa ulaşabileceğimi düşündüm. Onlara güzel hikâyeler anlatmak, hayal dünyalarına dokunmak ve okuma sevgilerine küçük de olsa bir katkı sunmak isteği beni çocuk kitapları yazmaya yöneltti.

Kesinlikle. Çocukların olaylara bakış açısı, kurdukları hayaller ve sordukları birbirinden ilginç sorular benim için büyük bir ilham kaynağı. Bazen bir çocuğun söylediği küçücük bir cümle, kocaman bir hikâyenin başlangıcı olabiliyor. Bu yüzden çocukları gözlemlemeyi ve onları gerçekten dinlemeyi çok önemsiyorum.

Öncelikle kitabı bir ödev gibi değil, keyifli bir paylaşım zamanı olarak görmek gerekiyor. Çocuğun kendi ilgisine ve yaşına uygun kitapları seçmesine izin vermek çok önemli. Birlikte kitap okumak, hikâye hakkında sohbet etmek ve çocuğun düşüncelerini dinlemek de okuma alışkanlığını güçlendirebilir. En önemlisi ise çocuğa “Kitap oku” demekten çok, onun kitap okuyan bir yetişkin görmesi. Çünkü çocuklar çoğu zaman söylediklerimizden çok yaptıklarımızı örnek alıyor.